غریب آشنا با من، دلم تنگ است باور کن

پس از تو زندگی با مرگ همرنگ است باور کن

کمک کن تا دوباره جاده ها بی انتها باشد

نباشی پای رفتن های من

و این بر شانه های عشق یک ننگ است باور

شب غریبیست

                 تا سپیده نگاهت

                                      تمام می شوم...

به تو چه گویم به تو که نمی فهمی عشق کجاست؟

و از سادگی من بهانه های ساختی که عشق را گم کردند

اما بدان باختی !!!!!!

آری باختی!!! عشقت را باختی....

بریدی و دوختی و بهانه ساختی ...اما بدان عشق را به من باختی

تو رفتی در روزی که چشم هایم بارانی بود...

شکستم و رفتی حالا ببین دنیا چقدر کوچک است ببین! با گریه باز گشته ای ببین! ببین! خوب ببین!

حال و روزت خنده دار تر از آن است که فکرش را می کردم

و حرفهایت  ماند تا امروز!یاد آور که چه گفتی

دیدی خدا چقدر نزدیک است. دیدی دعایم چه کارها کرد.

چرا پس این جاده سراغ من نمی آید....؟؟؟؟

تقصیر کفشهایت نیست،

پای رفتن می باید

بسیار پابرهنگانی بودند که جادهای لجوج بر پاهایشان بوسه زدند.

 

افسوس که سکوت را نشانه رضایت دانستند

اما....

ندانستند سکوت من به علت طلوع تنهایی ام است!!!

 

 

میدونی ؟

تنهایی سخته ...تنها شدن سخت تر !

 من خسته ترین واژه ملموس غروبم،

                    کاش در این وسعت سبـــــــــــــــز یک نفر درد مرا می فهمید...   

امروز تولد یک سالگی وبلاگم ٬ ولی متاسفانه سرم خیلی شلوغ بود

 خیلی دلم می خواست سر همون ساعت جشن کوچکی برای شروع دلتنگیام بگیرم

    آره ... خیلی ساده وآسون گذشت انگار همون دیروز بود ....

                همچنان میگذرد

                      روزها ٬ساعتها ٬دقیقهاو ثانیه های عمر

کفشدوزک تنها برای همیشه تنها می شود

 چون دیگر حرفی برای گفتن ندارد... 

قریب یک سال گذشت و هیچ خاطره ای از ذهنم پاک نشد

خوشحالم و با خاطراتم این چند صباح باقی مانده را سپری می کنم

من دیگر نمی نویسم ٬ تا ننوشتن هایم تنهایی مرا پر کند...

                                             نمی دانم چرا اینگونه هست...

      وقتی نگاه عاشق کسی به توست میبینی اما دلت بسته به مهر دیگری است بی اعتنا

                       می گذری و عاشقانه به کسی مینگری که دلش پیش تو نیست

                                             آری این حکایت من است...

امشب دلم گرفته ... خوابم نبرد گفتم بیام چند کلمه بنویسم شاید آروم بشم ...

نمیدونم چرا تمام خاطراتی که از به یاد آوریشون دلم به درد میاد امشب به سمتم هجوم آووردن؟!!

همیشه فکر میکردم فراموش کردن بعضی از خاطراتی که آدم دیگه دوست نداره به یادشون بیوفته اگربخواد آسونه ولی حالا دارم به این نتیجه میرسم که به این آسونی ها هم نیست اگر چه اولش خیلی برام  آسون بود طوری که حتی خودممم باورم نمیشد! ولی حالا با گذشت این همه وقت باز یاد و خاطرش زنده شده ...

آلان دارم آهنگ خداحافظ رو گوش میکنم.... چقدر این آهنگ قشنگه

" خداحافظ همین حالا, همین حالا که من تنهام

 خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحاقظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویا ها

بدونی  بی تو و با تو همینه ، رسم این دنیا

 خداحافظ خداحافظ همین حالا.... خداحافظ "

                                                                                               

   سهم من از تو دوریه  

              ^{تو لحظه های بی کسی}

   ^{قشنگی قسمت ماسـت}

                      ^{که ما به هم نمی رسیم...}

گريه هاي عاشقانه،

ميخورد بر سقف قلبم،

ياد ايام تو داشتن ميزند سيلي به صورت ،

باورت شايد نباشد مرده است قلبم ز دستت،

فکر آنکه با تو بودم با تو بودم شاد بودم توي دشت آن نگاهت گم شدن در خاطراتت.....

تو رفتی و باز من تنها ماندم

به یاد زمانی که چتر در دست بودودست در دست قدم زنان به سوی رویاهایمان میرفتیم

هر چیزی طلوع و غروبی دارد

طلوع عشق من کجاست تا به دنبال آن بگردم...

                                       خداحافظ ...

یادمان باشد اگر در خود شکستیم .... هر دو مغروریم

دانی شمع هنگام سوختن به پروانه چه گفت

                                                            گفت:ای عاشق بیچاره فراموش شدی

سوخت پروانه ولی خوب جوابش داد

                                                            گفت :طولی نکشید  تو نیز خاموش شدی...

کاش می دانستی انتظار دیدنت چه مجازاتی است

 شاید دیگر٬   چشم به راهم  نمی گذاشتی....

        موقعی که خدا پنجره بهشتو باز کرد منو دید  ازم پرسید چه آرزویی داری؟؟؟

     گفتم خدایا همیشه مواظب اونی که الان داره این نوشته رو می خونه باش

                               چون برام خیلی عزیزه..

   آنگاه که کسی در اندیشه توست   ...    خندیدن آسانتر است

   غم هم منو ترکم کنه  تنهای تنها می شوم...                  

مرا تنها مگذار...

بی تو آسمان زیبا نیست و راه رفتن ابرها به راه رفتن مردگانی می ماندکه از خوابی دیر پا بر خاسته اند.

                   بی تو کتابها بسته می ماند و قلمها نای نوشتن ندارند.   

بی تو هیچ جاده ای به طرف افق های روشن نمی رود

و هیچ جنگلی به فکر سبز شدن و بالیدن نمی افتد.

فردا بوی حرفهای تو را دارد .حرفهایی روشن از جنس آفتاب ؛

فردا روز بزرگی است

روزی که من تو را خواهم سرود...................

                 قایقی شکسته ام

                    به یاد آور مرا                                                                                   

      در میان صخرهای تنهایی

     در میان سکوت مرغابیان               

    تن فرسوده ام در انتظار توست.        

بادبانهای این قایق شکسته را به حرکت در آور

یاد کن از من .................

     ^{گر روزی جام آرزوهایت شکست هراسی به دل راه مده}  

           ^{دلیرانه تکه ها را بردارو به د نیا لبحند بزن}

 ^{چرا که رویاهایی چنین شکستنی آسان نیزپیوند می خورند.....}  

         قصه تلخم 

         شبم بی روزن و تاریک 

       همیشه شادی از من دور           ولی غم با دلم نزدیک

من آن شبگرد پر دردم که افتادم به بیراهه  مثال بخت کوتاهم      دو دستم از تو کوتاهه

همیشه ضربه کاری ز خویش و آشنا خوردم    کشیدم زجر تنهایی همیشه پشت پا خوردم

اگر دیدی که اشکم به روی گونه ام    نه مجنونم نه دلداده       که بغضم بغض فریاده.............

عشق ورزیدن خطاست                 

 حاصلش دیوانگی است

عشق بازان جملگی دیوانه اند

عشق ها بازیچه اند

عاشقان بازیگران این بازی طفلانه اند....